44اين نكات، مهم و ضرورى است.
در سفرهاى زيارتى، به دليل ازدحام جمعيت و نيز محدوديت امكانات، معمولاً مشكلاتى بروز مىكند كه اگر زائر داراى ويژگىهاى فوق نباشد، ممكن است از كنترل خارج شود و خداى ناكرده با ديگران درگير و موجب آزار و اذيت آنان را فراهم سازد. براى پيشگيرى از بروز چنين وضعيتى، در مرحله اول نياز به ورع و پارسايى است تا زائر بتواند از يك سو خود را كنترل كند و از سوى ديگر به ثمرات زيارت دست يابد. بنابراين ورع مىتواند مانع انجام گناه و موجب آمرزش شود. انسبنمالك مىگويد: مردى كه مىخواست به مسافرت برود، نزد رسول خدا(ص) آمد و به آن حضرت عرض كرد: به من سفارش و توصيهاى بفرماييد. پيامبر(ص) به او فرمود:
اتَّقِ اللهَ حَيثُ ما كنتَ وَ أَتبِعِ السَّيئِّةَ الحَسَنةَ وَ خالِقِ النّاسَ بِخُلُقٍ حَسَنٍ. 1
هر كجا بودى از خدا بترس و تقوا داشته باش؛ بدى را با خوبى پاسخ ده و با مردم با اخلاق نيكو برخورد كن.
زائر در مرحله بعد بايد تمرين كند تا در برابر مشكلات و سختىها صبور و بردبار بوده، آشفته و خشمگين نشود. امام صادق(ع) فرمود:
«اَلغَضَبُ مِفتاحُ كُلِّ شَرٍّ» 2؛ «خشم، كليد هر بدى است». بنابراين هر زائرى بايد مراقب خود باشد تا بر كسى خشم نگيرد و اگر خشمگين شد، خشم خويش را فرو برد و اجازه ندهد به درگيرى و خشونت مبدل گردد.
امام صادق(ع) فرمود: «هيچ بندهاى خشم خود را فرو نبرد، مگر آنكه خداوند بر عزت او در دنيا و آخرت بيفزايد». 3