35همچنين براى اينكه زائر در جمع همراهان تحقير نشود، نبايد با كسانى كه براى او قدر و منزلتى قائل نيستند همسفر شود. امام على(ع) در اين زمينه فرمود:
لاَ تَصحَبنَّ في سَفَرِك مَن لا يَرى لَك مِنَ الفَضلِ عَليهِ كَما تَرى لَه عَليك. 1
با كسى كه در تو فضيلتى نسبت به خود احساس نمىكند و تو نيز در او فضيلتى نسبت به خود نمىبينى، در سفر همراه مشو.
امام صادق(ع) نيز فرمود:
«إصْحَب مَن تَتَزيَّنُ بِه وَ لَا تَصحَبْ مَن يَتَزيَّنُ بِك» 2؛ «با كسى همسفر شو كه موجب افتخار و زينت تو باشد و با آنكس كه تو باعث افتخار او باشى، همراه مشو».
5. وصيت كردن
يكى از مستحبات سفر، وصيت كردن پيش از سفر است. در گذشته مسافرت هميشه با خطر همراه بوده است؛ راههاى بد و ناهموار، دزدان مسلح، نبود بهداشت، ناامنى راهها و نداشتن امكانات مناسب بينراهى، هميشه تلفات انسانى زيادى را به دنبال داشته كه نمونههاى آن را در سفرنامهها مىتوان يافت.
در عصر حاضر نيز كه بسيارى از مشكلات گذشته حل گرديده، مسائل ديگرى از قبيل سيل و زلزله، نقص فنى هواپيماها و اتومبيلها، خطاهاى نيروى انسانى و رانندگان هنگام رانندگى، تصادف اتومبيلها با يكديگر و با عابران پياده و ... امنيت را از انسانها در هوا و زمين سلب كرده است و هيچ مسافرى از آينده خود خبر ندارد و نمىتواند پيشبينى كند آيا سالم از سفر برمىگردد يا نه؟
ازاينرو اسلام به مسافران توصيه كرده است تا پيش از سفر، وصيتنامهاى تنظيم و مسائل خود را در آن به صورت شفاف بيان كنند تا در صورتى كه