25

پيشگفتار ¹

همه ساله هزاران انسان شيفته اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) با قلبى سرشار از عشق و اميد، از خانه و كاشانه خود دل كنده، راهى اماكن زيارتى و مراقد پاك معصومان و پيشوايان الهى مى‌شوند تا روح و جان خويش را با آنان پيوند زده، زمينه را براى دستيابى به كمال و قرب پروردگار فراهم سازند.

حضور در اين اماكن مقدس، از يك سو تجديد عهد با پيشوايان دين است كه خطاب به آنان چنين مى‌خوانيم: «مُحَقِّقٌ لِما حَقَّقْتُم مُبطِلٌ لِما أَبْطَلتُم» ²؛ «آنچه را شما حق مى‌دانيد، من نيز حق مى‌دانم و آنچه را شما باطل مى‌دانيد، من باطل مى‌دانم». يا:

سِلمٌ لِمَن سَالَمكم وَ حَربُ لِمنْ حَارَبكُم، مُحِبٌّ لِمَن أَحْبَبتُم مُبغِض لمِن أبْغَضتُم. ³

با آن كه شما در صلح و سازش هستيد، من نيز هستم و با آن كه شما مى‌ستيزيد، من نيز سر ستيز دارم. آن كه را شما دوست داريد، دوست مى‌دارم و آن كه را شما دشمن داريد، من نيز دشمن مى‌شمارم.