134اما با توجه به نقشه جغرافيايى منطقه و مسيرهايى كه بين كوفه و شام، در آن زمان براساس برخى مدارك مرسوم بود، مىتوان گفت كه در مجموع، سه راه بين كوفه و شام وجود داشت:
مسير اول: همانگونه كه گفته شد، هيچ دليل معتبرى كه بر مسير حركت كاروان اسيران از كوفه به سوى شام دلالت كند، وجود ندارد؛ اما در بسيارى از كتابهاى ضعيف و غيرمعتبر، از منازلى كه كاروان اسيران از آن منازل عبور كردهاند، ياد شده و اين اخبار ضعيف، زمينه شهرت مسير سلطانى را فراهم آورده است. اين امر باعث شده است كه برخى از نويسندگان و محققان متأخر تاريخ عاشورا، آن را تأييد كرده و راه سلطانى كه از شهرهايى چون تكريت، موصل، تل عفر، نصيبين و عين الورد مىگذرد را مسير حركت كاروان اسيران به شام بدانند.
بنابراين، نخستين مسيرى كه اخبار ضعيف و غيرمستند بر آن دلالت مىكند، راه سلطانى است؛ شايد علت اين شهرت اين باشد كه در آن زمان، براى رفتن از كوفه به شام، بيشتر از اين مسير استفاده مىشد. اما بايد توجه داشت كه اين مسير، بسيار طولانى بود و راههاى كوتاهترى نيز وجود داشت.
مسير دوم: مسير ديگرى كه برخى از محققان از آن نام برده و احتمال انتقال اسيران از آن مسير را محتمل ساخته است، مسير مستقيم كوفه به شام است؛ اين مسير از منطقهاى كويرى و صحرايى خشك و سوزان به نام باديةالشام مى گذرد كه هيچ شهرى در آن وجود ندارد.
اولين بار در كتاب «اعيان الشيعه» از آن مسير نام برده شد و نويسنده براى توجيه آنكه پيك ابن زياد، راه كوفه تا شام را مىتوانست در مدت يك هفته بپيمايد، مسير مستقيم را معرفى كرد؛ ايشان ابتدا پيمودن فاصله ميان كوفه تا شام را در مدت يك هفته - كه برخى از مقتلنويسان ذكر كردهاند - بعيد مىداند،