235
دوشنبه بيست و چهارم آبان 1389؛ نهم ذىحجه 1431
روز عرفه؛ مراسم برائت از مشركان
روز دوشنبه و ساعت 9 صبح است. امروز روز «عرفه» است. بسيارى از حجاج در چادر جايگاه بعثه جمع مىشوند. مكان و جغرافياى محل براى اين جمعيت متراكم و فشرده بسيار كم است. بيشتر حجاج داخل چادرها هستند. آقاى «سماواتى» شروع به خواندن مناجات اميرمؤمنان(ع) كرده است؛ مناجاتى كه همه معناى آن را متوجه مىشوند:
« مَوْلايَ يا مَوْلايَ أَنْتَ الْغَنِيُّ وَأَنَا الْفَقيرُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْفَقيرَ الا الغنيّ » . ويژگى بارز اين دعا سادگى عبارتها و درعينحال، حديث نفس همه انسانها در ارتباط با خداوند متعال است.
« مَوْلايَ يا مَوْلايَ أَنْتَ الرّازِقُ وَأَنَا الْمَرْزُوقُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْمَرْزُوقَ إِلاّ الرّازِقُ، مَوْلايَ يا مَوْلايَ أَنْتَ الْجَوادُ وَأَنَا الْبَخيلُ وَهَلْ يَرْحَمُ الْبَخيلَ إِلاّ الْجَوادُ » .
خدايا! عافيت ببخش. من دردمند و گرفتارم. چه كسى بر دردمند رحم مىكند، مگر آنكه عافيتبخش باشد.
مولا! تو كبيرى و من فقيرم و تو هادىاى و من گمراهم و چه كسى مىتواند گمراه را هدايت كند، جز هادى؟
قرائت قرآن مراسم برائت از مشركان را حميد شاكرنژاد شروع مىكند. او آيههاى