233
(مَنْ كٰانَ يُرِيدُ الْحَيٰاةَ الدُّنْيٰا وَ زِينَتَهٰا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمٰالَهُمْ فِيهٰا وَ هُمْ فِيهٰا لاٰ يُبْخَسُونَ أُولٰئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلاَّ النّٰارُ وَ حَبِطَ مٰا صَنَعُوا فِيهٰا وَ بٰاطِلٌ مٰا كٰانُوا يَعْمَلُونَ)
(هود: 15و16)
كسانى كه زندگى دنيا و زيور و زينتش را بخواهند، ثمره تلاششان را به طور كامل در [همين] دنيا به آنان مىدهيم و در اينجا چيزى از آنان كاسته نخواهد شد. اينان كسانىاند كه در آخرت، سهمى جز آتش براى آنان نيست و آنچه [در دنيا از كار خير] كردهاند، در آخرت تباه و بىاثر مىشود، و آنچه همواره [رياكارانه] انجام مىدادند، باطل است.
همچنين از آن موارد، كسانىاند كه از امور مورد غضب خداوند پيروى مىكنند!
(ذٰلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا مٰا أَسْخَطَ اللّٰهَ وَ كَرِهُوا رِضْوٰانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمٰالَهُمْ) (محمد: 28)
اين عذاب براى اين است كه آنان از آنچه خدا را به خشم آورده است، پيروى كردند، و خشنودى او را خوش نداشتند؛ در نتيجه اعمالشان را تباه و بىاثر كرد.
پس بايد حج و مباحث تربيتى آن آسيبشناسى شود. راهيان سرزمين وحى بايد در اين انديشه باشند كه چه عواملى مىتواند مناسك معنوى حج را اثربخش يا بىاثر كند! در اين گفتار به برخى امورى كه مانع اثرگذارى تربيتى مناسك حج مىشود، خواهيم پرداخت.