231انسانى و اخلاقى است! سماعة بن مهران گويد: از امام صادق(ع) پرسيدم: «مردى به من بدهكارى مالى دارد و مدتى او را نديدهام؛ تا اينكه در اطراف كعبه با او روبهرو مىشوم و او را مىبينم. آيا مال خود را از او بخواهم؟» حضرت فرمود: «نه، حتى به او سلام نكن، و او را نترسان؛ تا اينكه از حرم خارج شود». 1
آن گاه حضرت صادق(ع) عدالت در زمان حكومت حضرت مهدى(عج) را چنين توصيف فرمود:
أَوَّلُ مَا يُظْهِرُ الْقَائِمُ مِنَ الْعَدْلِ أَنْ يُنَادِيَ مُنَادِيهِ أَنْ يُسَلِّمَ صَاحِبُ النَّافِلَةِ لِصَاحِبِ الْفَرِيضَةِ الْحَجَرَ الْأَسْوَدَ وَالطَّوَافَ.
اولين چيزى كه امام عصر(ع) از عدل خود آشكار مىكند، اين است كه منادى او فرياد برمىآورد كه طوافكنندگان مستحبى و لمسكنندگان حجرالاسود، حجرالاسود و مطاف را براى كسانى كه طواف واجب دارند، واگذارند.
- برابر روايات، آنچه در مجالس گفته مىشود، امانت است و كسى حق ندارد، سخن همصحبت خود را براى ديگرى بازگو كند؛ مگر آنكه با اجازه او بوده يا نقل آن، بيان خوبى او باشد. 2
رسول خدا(ص) در اين باره فرمود: «مجالس امانتاند، و فاشكردن راز برادر دينى خيانت است. پس، از اين كار دورى كن». 3 حضرت در حديث ديگرى فرمود: