219
حُدوداً وَأحلَّ حلالًا وَحَرَّمَ حَراماً وَشَرَّعَ الإسلامَ وَجَعَلَهُ سَهلًا وَسَمْحاً واسِعاً و لَم يَجعَلهُ ضَيِّقاً. 1
خداوند، حق هر صاحب حقى را عطا كرده است. خداوند، واجبات و سنتهايى را تشريع فرموده و حدودى را مشخص نموده و حلال و حرامها را تعيين و دين اسلام را بهعنوان دينى آسان، داراى گشايش اعلام كرده و آيينى سخت قرار نداده است.
قوانين و مقررات الهى بر مبناى نيازهاى واقعى انسان وضع شده است و زندگى سعادتمندانه و عاقبت نيك، جز با انجام دادن اين مقررات ميسر نيست. هريك از اين احكام، پاسخگوى نيازى از نيازهاى انسان است، و به طور كلى در اسلام، حكمى بدون حكمت و تكليفى بدون مصلحت وجود ندارد.
شخصى از امام باقر(ع) پرسيد، چرا خداوند شراب، مردار، خون و گوشت خوك را بر انسان حرام كرده است؟ امام(ع) در پاسخ اين پرسش با اشاره به نيازهاى انسان فرمود:
حرامكردن اين امور و حلالكردن ديگر چيزها براى اين است كه خداوند وقتى انسان را آفريد، نيازهاى آفريده خود را مىدانست. ازاينرو آنچه را براى تأمين نيازهاى او ضرورى بود، بر او حلال و مباح كرد و آنچه را براى وى زيانآور مىدانست، بر او حرام نمود. 2
سفر معنوى و الهى حج براى بيشتر زائران، فقط يك بار در طول