190گرفت فرزند عزيزش را به قربانگاه ببرد، و اسماعيل(ع) نيز خالصانه خود را براى قربانى شدن آماده ساخت!
(فَلَمّٰا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قٰالَ يٰا بُنَيَّ إِنِّي أَرىٰ فِي الْمَنٰامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مٰا ذٰا تَرىٰ قٰالَ يٰا أَبَتِ افْعَلْ مٰا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِنْ شٰاءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰابِرِينَ)
(صافات: 102)
هنگامى كه با او به مقام سعى و كوشش رسيد، گفت: «پسرم! من در خواب ديدم كه تو را ذبح مىكنم، نظر تو چيست؟» گفت: «پدرم! هرچه دستور دارى، اجرا كن. به خواست خدا مرا از صابران خواهى يافت!»
غرض اصلى از حج اين است كه حجگزار عمل آن دو پيامبر الهى را سرمشق زندگى قرار دهد و در همه حالات و پيچ و خمهاى زندگى، رضاى خدا را در نظر بگيرد و اگر لازم شد، براى حفظ دين از اموال و فرزندانش نيز بگذرد. چنانكه امام حسين(ع) هم براى حفظ دين از هستى و خانوادهاش گذشت.
ازآنجاكه اخلاص مراتبى دارد 1، كسانى هم كه قربانى مىكنند - اهل ايمان و تقوا - درجات و مراتبى دارند: اولين مرتبه اخلاص، تصفيه عمل از شائبه رضاى مخلوق است. در گام نخست، سالك بايد مراقب باشد تا نيتش آلوده به رضاى مردم نشود؛ يعنى ريا را از قلب خويش بزدايد و از مدح و ثنا و خوشايند آنها متأثر نشود. مرتبه دوم، تصفيه عمل از حصول مقصودهاى دنيوى است؛ مثل اينكه انسان براى توسعه رزق نماز بخواند يا براى سلامتى صدقه