181عملش براى مردم بىنياز است. رسول خدا(ص) در جواب كسى كه پرسيد نجات ما در چيست، فرمود: «به اين است كه انسان كارها و عبادات الهى را براى نشاندادن به مردم انجام ندهد». 1
اخلاص، امرى باطنى به شمار مىرود كه فقط ذات بارى تعالى از آن آگاه است. انسان بايد مراقب خطورات قلبىاش باشد و بداند فقط قصد الهى است كه به عمل او ارزش و كمال مىبخشد! چنانكه رسول خدا(ص) فرمود:
فرشتهها و مأموران الهى، با خوشحالى عمل بندهاى را به سوى پروردگار بالا مىبرند و از همه حجابها مىگذرند و به محضر پروردگار مىرسند و به شايسته بودن عمل و دعاى وى شهادت مىدهند. ولى خداوند به آنان مىفرمايد:
«أنتمُ حَفَظَةُ عَمَلِ عَبدِي وَ أنَا رَقيبٌ عَلى ما في نَفْسِهِ انَّهُ لَم يُرِدْني بِهذَا الْعَمَلِ...»؛ «شما مراقب عمل او بوديد، ولى من از دل او آگاهى دارم. او اين عمل را براى من انجام نداده است...». 2
هرچه اعمال انسان، جلوه بيرونى كمترى داشته باشد، به اخلاص نزديكتر است؛ مانند روزه و نماز شب. همچنين هر عملى كه مبارزه با نفس و جلوههاى خودبينى و منيت در او قوىتر باشد، اخلاص در آن ارزش بيشترى دارد. ازاينرو گفته شده است ازآنجاكه انسان در نماز،