174به خدا قسم، حضرت صاحب الامر، همهساله در موسم حج حضور مىيابد، مردم را مىبيند و مىشناسد و مردم هم او را مىبينند، ولى او را نمىشناسند.
زيرا كعبه و حرمتش، زمزم و شرافتش، صفا و مروه و صفايش، قربان گاه و تقواى قربانىاش، رمى جمرات و طرد شيطانش، عرفات و نيايش خالصانهاش، و سرزمين حرم با تمام بركاتش، در پرتو ولايت و امامتِ رسول خدا(ص) و اهل بيت طاهرينش(عليهم السلام) است. اگر كعبه به همه اين شرافتها مزيّن است، روح عمل و مناسكش، ولايت و امامت و شناخت امام و خضوع در برابر اوست!
در عرفاتى كه امام نباشد، معرفتى نيست. در مشعرى كه امام نباشد، شعورى نيست. در منا اگر امام نباشد، شيطان واقعى رمى نمىشود، و اگر كنار آب زمزم امام نباشد، نشانه حيات واقعى نيست، بلكه سراب است.
همانگونه كه اگر امامت نباشد، تمام سختىها و تبليغات پيامبر اكرم(ص) بىاثر مىشود: (وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ) ؛ يعنى اگر پيام رهبرى امام را به مردم نرسانى، رسالت خدا را انجام ندادهاى و سختىهاى 23 ساله تو از بين مىرود. اگر در اين سيماى فشرده اسلام (اعمال حج)، به موضوع امامت و رهبرى امت اسلامى توجه نشود، اعمال حجاج بىاثر است.
امامِ معصوم، تنها تكيهگاه مطمئنى است كه امت مىتواند زمام دين و دنياى خود را بدو بسپارد و حيات اخلاقى و نظام سياسى و