160يارى پيامبر(ص) و پيروى از آن حضرت، اختصاص به زمان حيات ايشان ندارد، بلكه احترام به آن حضرت، كه دينش تا پايان هستى، ارائهكننده قوانين و مقررات زندگى بشر است، پس از وفاتش نيز لازم است.
دوم- پيامبر(ص) كه عزيزترين بنده خداوند است، در پيشگاه پروردگار آبرو دارد و واسطه نزول و شمول رحمت پروردگار به جهانيان، به ويژه امت خويش است. گنهكاران بايد به او پناه برند و او را شفيع خود سازند؛ زيرا فرموده است:
(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً) (نساء: 64) هرگاه كسانى كه به خود ظلم كردهاند (گناهكاران)، نزد پيامبر(ص) آيند و از رفتار خود شرمنده باشند و استغفار نمايند و رسول خدا(ص) هم در حق آنان، دعا و استغفار كند، خداوند آنان را مىبخشد.
مناسك حج كه در مكه برگزار مىشود، بايد با زيارت نبى اكرم(ص) در مدينه منوره همراه شود و مهر تأييد و قبولى را اخذ كند. توسل به نبى گرامى(ص) و واسطه قراردادن آن حبيب خدا سيره هميشگى بزرگان دين و مسلمانان از صدر اسلام تاكنون بوده است.
امام حسين(ع) در دعاى عرفه مىگويد:
«الّلَهُمَّ انّا نَتَّوَسَّلُ الَيْكَ في هذِهِ الْعَشِيَّةِ بِمُحَمَّدِ نَبِيَّكَ وَرَسُولِكَ» ؛ «خداوندا! ما در اين شب شريف (شب عيد قربان) به محمد(ص) رسول تو متوسل مىشويم».
مالك، رئيس مذهب مالكىها به منصور دوانيقى گفت: «هنگام