156سفر مىروند؛ با مربيان دلسوزى چون انبيا و اولياى معصوم و كتابى چون قرآن، كه مىخواهد همهساله راهيان اين سفر معنوى را با حقيقت توحيد آشنا كند و بنيان ايمانشان را استحكام بخشد.
مردى به امام سجاد(ع) عرض كرد: وقتى ما اعمال عرفات و مشعر و منا را انجام داده، فراغتى مىيابيم، در سرزمين منا به جاى بيتوته، هم به ياد خدا و پيامبر(ص) هستيم و هم به ياد پدران، اجداد و نياكان خود مىافتيم و خوبىها و فضايل آنها را ياد مىآوريم و غرضى براى فخرفروشى يا چيز ديگر نداريم، بلكه مىخواهيم حقوق آنها را ادا كنيم. آيا اين رواست يا خير؟ امام سجاد فرمود: «اگر خواستيد خير و نيكىهاى گذشتگانتان را بعد از انجام حج ذكر كنيد و اين را اداى حقوق تبار و نياكان خود بدانيد، راههاى بهتر هم وجود دارد و آن شهادت به وحدانيت حق و رسالت رسول خدا(ص) و ولايت و خلافت و امامت امامان معصوم(عليهم السلام) است. شما مىتوانيد در منا درباره اين اصول و معارف صحبت كنيد».
هر موحدى مىداند كه خداوند همواره با اوست و از هركس به او نزديكتر و بر هر كارى تواناست. قدرت و آگاهى او از همه بيشتر است و او مىتواند با خداى خود خلوت و راز و نياز كند، آهسته با او حرف بزند و مشكلش را بيان كند.
ازاينرو حضرت فرمود كه اگر شما درباره توحيد و ديگر امور اعتقادى سخن بگوييد، افزونبر آنكه به فضيلتى عالى بار يافتهايد، حق نياكانتان را نيز بهتر ادا كردهايد. دراينصورت، اگر نياكانتان سر