114هرگاه دو تن همسفر شدند، آن‌كه بيش از ديگرى رفق و مدارا، درباره رفيق خود در پيش گيرد، نزد خدا محبوب‌تر و پاداشش عظيم‌تر است.

ابوالربيع شامى گويد:

در محضر امام صادق(ع) بوديم. مجلس آكنده از جمعيت بود. امام خطاب به حاضران فرمود:

«لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يُحْسِنْ صُحْبَةَ مَنْ صَحِبَهُ وَمُرَافَقَةَ مَنْ رَافَقَهُ وَمُمَالَحَةَ مَنْ مَالَحَهُ وَمُخَالَقَةَ مَنْ خَالَقَهُ»؛ ¹«از ما نيست كسى كه با مصاحبان خود به نيكى مصاحبت نكند و با رفيقانش رفق و مدارا پيشه نسازد و در غذا خوردن، تمايل ديگران را در نظر نگيرد و در خُلق و خوى، اخلاق ديگران را ناديده انگارد».

ائمه اطهار(عليهم السلام) پاسداشت شخصيت و احترام به ديگران را تكليف دينى قلمداد كرده، هيچ نوع از تحقير ديگران را مجاز نمى‌شمردند.

شهاب بن عبد ربّه گويد:

به امام صادق(ع) گفتم: «با گروهى از اين دوستان در راه مكه همسفر مى‌شوم و درباره آنان بذل و بخشش مى‌كنم و امور معاششان را توسعه مى‌دهم». امام(ع) فرمود: «

قَالَ لَا تَفْعَلْ يَا شِهَابُ إِنْ بَسَطْتَ وَبَسَطُوا أَجْحَفْتَ بِهِمْ وَإِنْ أَمْسَكُوا أَذْلَلْتَهُمْ فَاصْحَبْ نُظَرَاءَك»؛ ²«اى شهاب، چنين مكن؛ زيرا اگر تو درباره آنان سخاوتمندى كنى و آنان نيز چنين كنند، به آنان ستم كرده‌اى، و اگر امساك نموده،