67كاشف‌الغطاء (متوفاى 1253ه .ق) آموخت. او آثارى در فقه و اصول پديد آورده كه مهم‌ترين آنها «البرهان القاطع فى شرح المختصر النافع» است.
سيد ابراهيم (1248 - 1319ه .ق) فرزند سيدحسين، اديب و شاعر نامى آل بحرالعلوم بود. فقه، اصول، كلام و ادب و شعر را از پدرش آموخت. ايشان در بيست سالگى به ادبيات و شعر روى آورد و از شاعران پرآوازه عراق شد. شاعران نامدارى چون شيخ على اشرفى، شيخ محمدرضا شبيبى، شيخ عبدالمحسن كاظمى، شيخ محمد سماوى و شيخ عبدالحسين خياط، نزد او تربيت شده يا از محضر او بهره برده‌اند.
سيد محمد (1261 - 1326ه .ق) فرزند سيد محمدتقى در نجف چشم به جهان گشود. فقه را نزد عمويش سيد على، شيخ راضى و سيد حسين ترك كوه كمرى و اصول را نزد ميرزاعبدالرحيم نهاوندى و فلسفه را نزد حكيم الهى، ميرزا محمدباقر نجفى (متوفاى 1290ه .ق) آموخت. ايشان پس از درگذشت عمويش سيد على، در سطوح عالى به تدريس پرداخت و سرانجام رياست حوزه نجف را به دست گرفت و مرجع تقليد مردم گرديد. وى كتابخانه بزرگى بنياد نهاد كه به گفته محسن امين، از نظر كتب فقهى و اصولى و روايى،