55كردند. دامنه نهضت محمد بسيار توسعه يافت؛ به‌طورى‌كه موفق شدند به نام نهضت خود، سكه بزنند و روى سكه‌ها اين آيه منقوش بود:
( إِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقٰاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيٰانٌ مَرْصُوصٌ ) (صف: 4)
همانا خداوند دوست مى‌دارد آن كسانى كه در راه او نبرد كنند و به‌طور صف‌زده و منظم و همانند بنايى استوار باشند.
اين قيام با كشته شدن ابوالسرايا، فرمانده جنبش، از هم پاشيد. مأمون كه ديد به يكباره بسيارى از قلمرو حكومتش، مانند كوفه، بصره، واسط، اهواز، يمن، مكه، مدينه و بخش‌هايى از شام، به دست سادات علوى افتاده است، براى مقابله با آنان، لشكر عظيمى به فرماندهى هرثمة بن اعين ترتيب داد و بسيارى از سادات و هواخواهان آنان را در جنگ‌هاى پى‌درپى دستگير كرد و به قتل رساند.
پس از اين شكست، سپاه مأمون عازم بصره و يمن شد و عاقبت پس از چند نبرد، زيد بن موسى(ع) و ابراهيم بن موسى(ع) تسليم شدند و آنان را به مرو نزد مأمون فرستادند. مأمون در اثناى قيام سادات علوى، به فكر ولايتعهدى امام رضا(ع) افتاد و توانست تا حدودى مردم را فريب دهد و قيام سادات علوى را خاموش نمايد.