492. هنگامى كه ابراهيم از زندان منصور دوانيقى در سال 158ه .ق آزاد و به اجبار ساكن عراق شد، نبطيان ساكن عراق اين سيد جليلالقدر بينالنهرين را طباطبا يعنى سيدالسادات مىناميدند. البته اين روايت به واقعيت نزديكتر است. ابن عنبه از ناصر اطروش نقل مىكند كه طباطبا در زبان نبطيان، به معناى سيد سادات است؛ بنابراين لقب طباطبا را اهل سواد عراق به او دادند. 1
محقق معاصر، مرحوم استاد سيدمحمد محيط طباطبايى كه از سلسله سادات طباطبا بوده، كلمه طباطبا را لفظى نبطى مىداند كه معنى آن سيدالسادات است. سخن وى دراينباره چنين است:
به اعتبار وجود ريشههاى طوبى و طوبيا و طوب و نظير آنها در لهجههاى عبرى و آرامى و عربى به معناى خوش و خوب، اشتقاق و اتخاذ طباطبا از ريشه نبطى بعيد بهنظر نمىرسد؛ زيرا صورت ظاهر كلمه، عربى نيست و براى قبول صورتهاى ديگر نيز مجوز قوى نداريم. پس بهتر است كه طباطبا را از طباطباى نبطى به معناى سيدالسادات بدانيم. 2