78فقط درپى نيازهاى دينى يا اجتماعى جامعه اسلامى تدوين مىشده است. تدوين نيز با كتابت گزارشهاى شفاهى يا با استفاده از اسناد و كتب انجام مىگرفت. بخشى از اين اسناد به عصر نبوى(ص) مربوط بود ولى در عصر اموى وارد حوزه تاريخنگارى اسلامى شد. تاريخنگارى اين مرحله براساس سيره نبوى(ص)، تاريخ يمن، انساب و اخبار فتوح بود و گزارشها با نام راويانى همراه است كه هركدام در زمينه تخصصشان نامدار بودند. برخى از اين راويان عبارتاند از: «عقيل بن ابىطالب» (متوفاى دوره حكومت معاويه)، 1 «عمرو بن خوله»، «ابوخنساء (ابوخشناء) عباد بن كسيب عنبرى»، 2 «ابوعمرو بن علاء» (م. 154ه .ق)، 3 «أقرع بن حابس» (م.31ه .ق)، 4 «مخرمة بن نوفل» (م. 54ه .ق)، 5 «جبير بن مطعم» (م. 59ه .ق)، 6 «حويطب ابن عبدالعزى» (م. 54 يا آخر دوره معاويه) 7 و «نخار بن اوس عذرى» (م. در حدود 80 ه .ق). 8
تدوينگران اين دوره نيز عبارتاند از: «عبدالله بن عباس» (م.78ه .ق)،