82مخصوص. خداى تعالى از فرشتگان خود كسانى را مأمور كرده است تا انسان را از گزند حوادث و دستبرد بلاها و مصائب حفظ كنند، و حفظ هم مىكنند و از هلاكت نگهش مىدارند تا اجلش فرا رسد. در آن لحظهاى كه مرگ انسان فرا مىرسد، آنها دست از او برمىدارند و به دست بلاها و گرفتارىها مىسپارندش تا هلاك شود. البته آنان از حدود مأموريتشان تجاوز نمىكنند و در انجام آن كوتاهى نمىورزند. بنابراين ملائكه دراين آيه، وسايط و عاملان حفظ انسان از بليات و همچنين مرگ او معرفى شدهاند.
وَ لَمّٰا جٰاءَتْ رُسُلُنٰا إِبْرٰاهِيمَ بِالْبُشْرىٰ قٰالُوا إِنّٰا مُهْلِكُوا أَهْلِ هٰذِهِ الْقَرْيَةِ (عنكبوت: 31)
و هنگامى كه فرستادگان ما [از فرشتگان] بشارت [تولد فرزند] براى ابراهيم آوردند، گفتند: «ما اهل اين شهر و آبادى را و به شهرهاى قوم لوط اشاره كردند هلاك خواهيم كرد.
در اين آيه نيز فرشتگان و فرستادگان الهى، عامل هلاكت و عذاب قوم لوط معرفى شدهاند. قُلْ يَتَوَفّٰاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ ؛ بگو: «فرشته مرگ كه بر شما مأمور شده، [روح] شما را مىگيرد». (سجده: 11)
در اين آيه نيز قبض روح و توفى به ملكالموت نسبت داده شده است.
در همه اين آيات، سخن از رسالت تكوينى ملائكه بود. در آيات ديگرى رسالت تشريعى و وساطت آنان در رساندن پيامهاى الهى به انبيا مطرح شده است؛ مانند:
- قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ (نحل: 102)
بگو، روح القدس آن را از جانب پروردگارت بحق نازل كرد.