115با تفسير كلمه «ما» در «ما تعملون» به ماى مصدريه، استدلال شده است كه خداوند خود انسان و اعمال او را آفريده؛ ازاين‌رو خود انسان در پيدايش فعلش نقشى ندارد. ¹

فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ قَتَلَهُمْ وَ مٰا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ رَمىٰ (انقال: 17)

اين شما نبوديد كه آنها را كشتيد؛ بلكه خداوند آنها را كشت! و اين تو نبودى [اى پيامبر كه خاك و سنگ به صورت آنها] انداختى؛ بلكه خدا انداخت.

ظاهر اين آيه نيز حاكى از اين است كه خداوند عمل قتل دشمنان و خاك و سنگ انداختن پيامبر(ص) را به صورت حقيقى به خود نسبت مى‌دهد و همين امر بيانگر اين است كه خداوند فاعل حقيقى افعال آدمى به شمار مى‌رود.

د) خالقيت انحصارى خداوند

آيات فراوانى هست كه به روشنى خالقيت را انحصاراً براى خدا دانسته، از غير او نفى مى‌كند؛ مانند: اَللّٰهُ خٰالِقُ كُلِّ شَيْءٍ ؛ «خدا خالق همه چيز است». (رعد: 16)

در اين آيه، خداوند خالق هر چيزى دانسته شده است و شكى نيست كه فعل انسان نيز چيزى (شيئٌ) است؛ پس لازم مى‌آيد كه خالق آن خدا باشد. ²