92ذيل برخى از آيات كه در آن براى خدا طلب نصرت شده است، مانند آيه 40 حج، ¹ جمله (إِنَّ اللّٰهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ) آمده است.

بايد توجه داشت كه جمع نمودن بين تشبيه و تنزيه، مستلزم برداشتن سه گام اساسى است:

گام اول: تشخيص آيات محكم قرآن كريم كه درباره ذات و صفات ذاتى خداى سبحان است؛

گام دوم: مشخص كردن آياتى كه اهل تشبيه به آن تمسك كرده‌اند؛

گام سوم: تفسير آيات متشابه يادشده در پرتو آيات محكم.

آياتى نظير 11 شورى، 4 توحيد، 15 فاطر، 74 نحل و 100 انعام، برخى از آيات محكم قرآن است. متدبر در قرآن، با تمسك به اين آيات روشن و محكم، هرگز دچار تشبيه بدون تنزيه نخواهد شد.

گفتنى است منظور از جمع بين تشبيه و تنزيه، جمع در مرحله «هويت لا بشرط مقسمى» نيست؛ زيرا ذات در آن مقام، از هر تشبيه و تنزيهى منزه است. بلكه منظور، تشبيه معروف در مقابل تنزيه و بالعكس است. منظور از نفى تشبيه نيز مفاد آيه شريفه (لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ) است؛ يعنى نفى مثل خدا در هر سه مرحله ذات، صفات و افعال و تنزيه ذات، صفات و افعال، از آنچه در ممكنات است. چنان‌كه مقصود از جمع يادشده نيز اين نيست كه برخى از صفات خدا، تشبيهى و بعضى تنزيهى باشد؛ زيرا چنين جمعى، مستلزم تركيب ذات بسيطى است كه از هر نوع تركيبى منزه است و همه صفات و جهات ذاتى وى، عين يكديگر و عين ذات اوست. مقصود از تشبيه و تنزيه،