131و مى‌فرمايد: (مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللّٰهُ ) . ¹ براساس اين آيات، سخن گفتن خداوند متعال با بشر، واقعاً سخن گفتن است، اما نه با الفاظ و اصوات؛ بلكه آنچه از جانب خداى متعال تحقق مى‌يابد، حقيقت كلام است و حقيقت كلام، مكشوف ساختن مقصود و القاى آن به مخاطب است. از اين‌رو هر چيزى كه به واسطه آن، خداوند متعال مقصود خود را بر پيامبران و ساير انسان‌ها مكشوف مى‌سازد و به آنها القا مى‌فرمايد، كلام اوست. از همين‌رو در قرآن كريم از حضرت عيسى(ع) نيز به «كلمة الله»، تعبير فرموده است. ²

5. حكم واحد براى ذات و صفات

ابن‌تيميه معتقد است ذات و صفات خداى متعال داراى حكم واحدند. از اين‌رو اگر براى ذات الهى شبيه و مانندى نيست، براى صفات الهى نيز شبيهى نخواهد بود و اگر درك ذات الهى براى بشر ناممكن است، درك صفات الهى نيز ناممكن خواهد بود. ³ در ادامه در نقد ديدگاه ابن‌تيميه در اين باره كه آيا درك حقايق اسما و صفات خداى متعال امكان‌پذير است يا نيست، سخن خواهيم گفت.

6. متضمن كمال بودن صفات ثبوتيه و سلبيه

صفات خداى متعال دو قسم است: اثبات و نفى (صفات ثبوتيه و سلبيه). صفات اثبات مانند: (أَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ) ⁴ و صفات نفى مانند: (لاٰ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لاٰ نَوْمٌ ) ⁵. به اعتقاد ابن‌تيميه افزون بر صفات ثبوتيه، آن دسته صفاتى كه از خداى متعال نفى شده