140
مسجد سُقْيا
اسم من مسجد سُقياست. سقيا يك اسم عربى است، به معناى نوشيدنى.
شما در مدينه و محله حَرّه غربى با من روبهرو خواهيد شد. مىگويند: پيش از شروع جنگ بَدْر، 1 حضرت محمد(ص) همراه سپاه خود از مدينه بيرون رفت. در راه، در محله ما توقّف كرد. من در روستاى كوچكى با چاهى پُرآب قرار داشتم. حضرت محمد(ص) سرِ چاه سُقيا آمد و وضو گرفت؛ بعد رو به قبله ايستاد و براى مردم مدينه دعا كرد: «خدايا! ابراهيم بنده و خليل تو براى بركت اهل مكه دعا كرد. من هم بنده و رسول تو، براى بركت اهل مدينه دعا مىكنم.»
در منطقه ما چند چاه آب و آبادى زيبايى بود كه من كنار آن ساخته شدم. سالها كسى به من توجهى نداشت. اما امروزه زيبا و ديدنى هستم. اگر