126
آبار على (ع)
حتماً داستانهاى زيبا و خواندنى زيادى از زندگى مولاىمان حضرت على(ع) خواندهايد. بهخصوص داستان سالهايى كه ايشان خليفه نبود و در مدينه، در كنار عبادت و كارهاى خيريه، به كشاورزى مشغول بود. يكى از كارهاى با ارزش حضرت على(ع) كاشتن نخلهاى بسيارى در مدينه بود. نخلهايى كه در نخلستانهايى با صفا مىروييدند و وقف مردم مىشدند.
حضرت در آن سالها، براى مردم و نخلستانها، چاههاى بسيارى را حفر كرد. چاههايى كه با دستان پرپينه و سختكوشِ خود، در دل زمين مىكندند و به آب مىرسيدند. عربهاى حجاز به ما آبارِ على مىگويند. آبار يعنى چاهها.
مسجد زيباى شجره در منطقه ما قرار دارد. حضرت على(ع) در زمان خليفه سوم، عثمان، چاههايى را در كنارههاى راه مدينه به مكه حفر كرد تا مسلمانان و زائران، براى استفاده از آب در مشقّت و زحمت نباشند. هنوز هم در ميان عربها مسجد شجره به مسجد ابْيار يا آبارِ على(ع) معروف است. اما شما اكنون در مدينه از ما نشانى نخواهيد ديد.