77
زيارتنامهها از جهت سند
با توجه به اينكه زيارت و زياتنامه خواندن، از عبادات به شمار مىآيد، بايد مشروعيت آن از طريق احاديث صحيح به ما رسيده باشد. آيا زيارتنامهها اين چنين هستند. در پاسخ، به چند مطلب اشاره مىكنيم:
مطلب اول: در مشروعيت اصلى زيارت به عنوان يك عبادت مستحب، نبايد ترديد كرد؛ چون در اين رابطه احاديث فراوانى داريم كه متواتر معنوى و قطعى هستند؛ چنانكه پيش از اين به برخى از آنها اشاره شد.
مطلب دوم: زائر به قصد تعظيم در آن مكان مقدس حضور مىيابد و عرض ادب مىكند و مىتواند زيارتنامه بخواند يا اعمال ديگرى را كه پيش از اين بدانها اشاره شد، انجام دهد.
مطلب سوم: زائر اگر خواست زيارتنامه بخواند، سعى كند زيارتنامههايى را بخواند كه با اسناد معتبر و صحيح شرعى نقل شده باشند؛ چنانكه بعضى زيارتنامهها اين چنين هستند. در اين رابطه مىتوان از كتابهاى ادعيه معتبر استفاده كرد.
مطلب چهارم: بعضى زيارتنامهها يا به طور مرسل نقل شدهاند يا در بين راويان آنها، افراد مجهول يا ضعيف و غير مؤثق ديده مىشود. در اين موارد، علما به قاعده «تسامح در ادله سنن» تمسك نموده و گفتهاند، زائر