74براى انجام وظيفه، آزار و اذيتها را تحمل نمودى... (تا اينكه مىگويى) به سوى تو آمدم اى مولاى من يابن رسول الله! در حالى كه زائر تو و عارف به حقت هستم. با دوستان تو دوست و با دشمنانت دشمن هستم. به هدايتى كه تو پيشواى آن هستى، بصيرت يافتم و به گمراهى مخالفانت آگاهم. پس نزد پروردگارت از من شفاعت كن.
خواننده محترم توجه دارد كه امور مذكور در اين زيارتنامه، از جمله احكام مهم اسلامى است كه زائر شهادت مىدهد كه امام حسين(ع)، آنها را به بهترين شكل، در حدى كه به مقام يقين رسيده، انجام داده است. زائر در پايان اين سخن به امام عرض مىكند: «يابن رسول الله! من به زيارت تو آمدهام؛ در حالى كه به حق تو آگاهم؛ با دشمنانت دشمن و با دوستانت دوست هستم. راه تو را شناختهام [و از آن پيروى مىكنم] و به گمراهى مخالفانت ايمان دارم». در پايان اين سخن به امام عرض مىكند: «پس نزد پروردگارت از من شفاعت كن». اگر زيارت زائر اين چنين بود، مىتواند به ثوابهاى مقرر اميدوار باشد.
نكته ديگرى كه از اين زيارتنامه برداشت مىشود اين است كه زائر از روى بصيرت، شهادت مىدهد كه امام حسين(ع) به بهترين شكل به وظايف خود عمل كرده و او را به عنوان امام واجب الاطاعه قبول دارد. در اين حال،