72در زيارت امام حسين(ع) به چند نكته مهم اشاره شده است:
1. اقرار زائر به اينكه امام حسين(ع) در عالم برزخ، زنده است و زائر خود را مشاهده مىكند و كلامش را مىشنود؛
2. زائر از امام(ع) تقاضا مىكند كه برآورده شدن حاجاتش را از خدا بخواهد و در اين جهت، خدا را همه كاره مىداند.
در زيارتنامه حضرت على(ع) نيز به چند نكته مهم و آموزنده اشاره شده است:
1. زائر، خودش را بنده خدا و زائر او معرفى مىكند؛
2. زائر، هدف از زيارتش را تقرب به خدا بيان مىكند؛
3. اداى حق زائر نيز بر عهده خداست؛
4. زائر، پاداش خود از اين زيارت را اين موارد مىداند: «درود خدا بر پيامبر(ص)، آزادى از عذاب دوزخ، توفيق بر انجام كارهاى خير و تقاضاى توفيق به اينكه از خاشعان در برابر خدا باشد».
با توجه به نكات پيشگفته، روشن شد كه محتواى زيارتنامهها، امورى مهم و آموزنده است و زائر بايد به آنها توجه و عنايت داشته باشد و خواندن زيارتنامهها بدون توجه به معانى آنها، كار درستى نيست و توقع ثوابهاى مقرر بر چنين زيارتهايى، انتظارى بىجاست.