64خود را بر روح بلند پيامبر(ص) و امام(ع) عرضه مىدارد؛ اگر طبق دستورات آنان عمل كرده باشد، با خشنودى و تصميم به ادامه انجام وظايف دينى، باز مىگردد و اگر در انجام وظايف دينى و ولايتى، قصور يا تقصيرى داشته باشد، شرمنده مىشود و اظهار پشيمانى مىكند. وى در اين حال، از كردار زشتش نزد خدا شرمنده مىشود، توبه مىكند و براى بازگشت به سوى حق، تصميم جدى مىگيرد. سپس ضعفها و اشتباهات خود را جبران مىكند و با روحى دگرگونشده، به وطن باز مىگردد و يكى از نشانههاى زيارت مقبول نيز همين است.
جمعبندى
از آنچه گفته شد، چند مطلب مهم برداشت مىشود:
1. با توجه به احاديث فراوانى كه از پيامبر اكرم(ص) و امامان معصوم(عليهم السلام) درباره زيارت آمده و با توجه به سيره پيامبر(ص) و امامان معصوم(عليهم السلام) و عالمان و مؤمنان سَلَف در تقيد به زيارت، اصل مشروعيت زيارت به عنوان يك عبادت و ثوابهايى كه بر آن وعده داده شده است، ترديدپذير و انكارشدنى نيست.
2. زيارت هم مىتواند در زمان حيات پيامبر(ص) و امامان معصوم(عليهم السلام) باشد و هم پس از مرگ ظاهرى ايشان و به صورت زيارت مراقد شريفه و قبور مطهر آنها.