52
هفتم: مبارك بودن برخى خوراكىها
كَأَنَّهٰا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبٰارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ... (نور: 35)
همچون يك ستارۀ فروزان، اين چراغ با روغنى افروخته مىشود كه آن را از درخت پر بركت زيتونى گرفتهاند.
تبرك در سيرۀ حضرت پيامبر(ص)
در كنزالعمال از آن حضرت چنين آمده است:
«تَبَرَّكْ باِلقرآنِ فَهُوَ كَلاَمُ الله»؛ 1«به قرآن تبرك بجوى كه آن، همانا كلام خداست».
مناوى دربارۀ احُد از آن حضرت چنين نقل مىكند:
أُحُدٌ جَبَلٌ يُجبُّنَا وَ نُحِبُّهُ فَإِذَا جِئْتُمُوهُ فَكُلُوا مِنْ شَجَرِهِ وَلوْ مِنْ عِضَاهِهِ. 2
احُد كوهى است كه ما را دوست مىدارد و ما نيز آن را دوست مىداريم، هرگاه كنار آن آمديد، چيزى از درخت آن بخوريد ولو از درخت خاردار.
و در شرح «فَكُلُوا» آورده است: «ندباً بقصد التبرك». 3
رواياتى در «تذكرة الموضوعات» آمده كه در آن پيامبر(ص) فرمودند:
مَن وُلِدَ لَهُ مَولُودٌ فَسَمَّاهُ مُحَمَّداً تَبَرُّكاً بِهِ كَانَهُوَوَمَولُودُهُ فيالجَنَّة. 4
كسى كه صاحب فرزند ذكور شود و او را محمد نام نهد، به خاطر تبرّك به اين نام، آن شخص و فرزندش وارد بهشت مىشوند.