124

الف) احترام گزاردن به آثار متبرك

يكى از احكام تبرك كه از آيات و روايات به دست مى‌آيد، احترام گزاردن به آنهاست؛ اما وهابيت چنين كارى را مجاز ندانسته و مى‌گويد: «تعظيم آثار و عقيده به بركت آثار، مانند قبر، بقعه پيامبر خدا(ص) و... يا امورى مانند غار حرا كه پيامبر خدا(ص) در آنجا عبادت مى‌كرد و حجره‌اى كه قبر پيامبر خدا(ص) در آن قرار دارد، از تبرك‌هاى ممنوعه مى‌باشند». ¹

حال آنكه خداوند، تعظيم اين‌گونه مكان‌ها را به صراحت بيان كرده و مكانى را كه در آن بر حضرت موسى(ع) وحى نموده (طور) به عظمت ياد مى‌كند و آن را بقعه مبارك مى‌نامد:

( فَلَمّٰا أَتٰاهٰا نُودِيَ مِنْ شٰاطِئِ الْوٰادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبٰارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يٰا مُوسىٰ إِنِّي أَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰالَمِينَ ) (قصص: 30)

هنگامى كه به سراغ آتش آمد، از كرانه راست درّه، در آن سرزمين پربركت، از ميان يك درخت، ندا داده شد كه: «اى موسى! منم خداوند، پروردگار جهانيان».

خداوند مكانى را كه در آنجا بر حضرت موسى(ع) وحى شد (طور سينا)، مكانى مبارك ناميد و آن را مقدس شمرد و براى رعايت تقدس مكان، از حضرت موسى(ع) خواست به احترام اين مكان، كفش‌هايش را از پاى در آورد: ( إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوٰادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً )؛ «من پروردگار توام! كفشهايت را بيرون آر، كه تو در سرزمين مقدّس «طوى» هستى». (طه: 12)