120خداوند] قرار داده شد، همان است كه در سرزمين مكه است، كه پربركت و مايه هدايت جهانيان است. (آل عمران: 96)

خداوند علاوه بر كعبه، در چهار آيه ¹، قرآن و زمانى را كه اين كتاب بر پيامبر(ص) نازل شد، مبارك ناميده و فرموده است:

- ( وَ هٰذٰا كِتٰابٌ أَنْزَلْنٰاهُ مُبٰارَكٌ مُصَدِّقُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ )؛ «و اين كتابى است كه ما آن را نازل كرديم؛ كتابى است پربركت كه آنچه را پيش از آن آمده، تصديق مى‌كند». (انعام: 92)

- إِنّٰا أَنْزَلْنٰاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبٰارَكَةٍ إِنّٰا كُنّٰا مُنْذِرِينَ ؛ «كه ما آن را در شبى پربركت نازل كرديم؛ ما همواره انذاركننده بوده‌ايم». (دخان: 8)

- ( إِنّٰا أَنْزَلْنٰاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ )؛ «ما آن (قرآن)] را در شب قدر نازل كرديم». (قدر: 1)

از مجموع آيات قرآن بر مى‌آيد كه اگر زمان، مكان يا شخصى متبرك است، به دليل انتساب به حضرت حق و نزديكى به اوست؛ از اين‌رو هر مكانى كه انتساب به حق تعالى داشته باشد يا واقعه‌اى مهم، از سوى خدا در آن زمان و مكان رخ داده باشد يا شخصى را به جهت نزديكى به خويش برگزيده باشد، آن زمان يا مكان يا آن شخص و مكان‌ها و اشياى منسوب به آن بنده مقرب، بابركت است.

از ديدگاه انديشمندان اسلامى نكته اساسى در برداشت از اين آيات، آن است كه منشأ تمامى اين بركات، خود خداوند است و هيچ كسى و