27 2. احمد بن محمد بن خالد برقى: وى محدثى ارجمند و از يك خاندان شيعه اهل كوفه بود. جدش به خاطر يارى زيد شهيد، تحت تعقيب حجاج بن يوسف قرار گرفت و به همراه پدرش به روستاى «برقرود» قم فرار كرد (به همين مناسبت لقب برقى يافت). احمد، خود فردى مورد اعتماد و راستگو بود، اما دانشمندان رجال، او را به نقل روايات مرسل و ضعيف متهم كردند و احمد بن محمد بن عيسى به همين دليل او را از قم اخراج كرد؛ اما بعدها به اشتباه خود پى برد و احمد را به قم راه داد و براى جبران اتهامى كه به وى زده بود، در تشييع جنازه‌اش حاضر شد. وفات احمد را به اختلاف، 274يا 280 ه .ق نقل كرده‌اند. ¹

3. بكر بن عبدالله بن حبيب: وى از نويسندگان حديث شيعه بود كه طبق نقل نجاشى، نسبت به برخى از احاديث وى اطمينان حاصل نمى‌شود. وى ساكن رى بود. ²

4. جعفر بن محمد بن مالك كوفى فزارى: در ميان احاديث به جا مانده از حمزة بن قاسم، بيشترين احاديث از وى نقل شده است. شيخ طوسى او را توثيق كرده و به روايات خاصى كه درباره تولد امام زمان نقل كرده، اشاره مى‌كند. ³