82به بغداد فرستاد، در سال 1228ه .ق به حكومت آن شهر منصوب گرديد. در همان زمان، سلطان عثمانى سفير فوقالعادهاى را به نام «جلالالدين پاشا» به تهران فرستاد. او مدتى با حضور «عبدالوهاب پاشا» و «ميرزارضا قزوينى» براى حل اختلافات سرحدى مذاكره كردند و سرانجام فتحعلىشاه، ميرزارضا قزوينى را با سفير فوقالعاده سلطان به «اسلامبول» فرستاد و دربار عثمانى همه پيشنهادهاى فتحعلىشاه را درباره حكومت شهر زور و بغداد و مسئله زوار ايرانى در مشاهد متبركه و اختلافات سرحدى پذيرفت و سفير ايران در اواخر ذىحجه 1229ه .ق به تهران بازگشت. اين صلح تا سال 1236ه .ق دوام داشت. حكام ترك در ارمنستان عثمانى با شيوههاى گوناگون براى تحريك و اغواى عشاير مرزنشين آذربايجان و كردستان ايران مىكوشيدند.
در آغاز سال 1236ه.ق «قاسمآقا حيدرانلو» به تحريك «سليمان پاشا»، والى بايزيد و موش (شيز)، با اتباع خود كه در قلمرو حكومت ايران بودند، به خاك عثمانى كوچ كردند و برخى افراد ايل «سيبكى» را نيز با خود بردند. هنگامى كه مرزداران ايران خواستند از خروج آنان جلوگيرى كنند، سرفرمانده سپاه ترك در ارمنستان (شهر وان مركز فرماندهى تركها بود) مداخله كرد و اين مداخله زمينه جنگهاى ديگرى از جمله «توپراق قلعه» شد كه در نهايت در سال 1239ه .ق با پيشنهاد عثمانى به صلح انجاميد. در اوايل سال 1237 ه.ق مذاكره صلح ميان نمايندگان دو دولت در تهران و «ارزروم» (ارزنة الروم) آغاز شد. «محمدامين» از طرف دربار عثمانى مأمور بود كه با حفظ منافع آن دولت با ايران صلح برقرار كند. «عهدنامه ارزروم» در يك مقدمه و هفت ماده و