32داده شد. در اين ساختمانها و تعميرات بيشتر از گچ استفاده مىشد؛ بهطورى كه بيشتر آنها از ساختمانهاى دوران صفويه كمدوامتر و كهنهتر بهنظر مىرسيد. 1 پادشاهان اين سلسله كه از امور نظامى فارغ شده بودند، با استفاده از ثبات بهوجودآمده در داخل كشور، گاه به فكر آبادانى كشور مىافتادند؛ مثلاً در دوره «فتحعلىشاه» به بركت حكومتدارى فرزندش، «محمدعلى ميرزاى دولتشاه» و نوهاش «عمادالدوله» راههاى منتهى به قصرشيرين آباد و تعمير شد. 2
اما در منابع بيشترين نام از آن «ناصرالدين شاه» است. او به بازسازى و تعمير راه علاقه داشت؛ ازاينرو دول خارجى بهخصوص انگليس و روس كه هر يك هدفى در ايران داشتند، به فكر اخذ امتياز براى ايجاد راه در كشور و استفاده از آن براى خود بودند. وزير انطباعات آن عصر كه در جريان همه فعاليتهاى دربارى بوده، يادداشتهاى خوبى برجاى گذاشته است. او در اثر خود اشارهاى به راهدارى عصر ناصرى كرده است؛ مثلاً درباره ساختن راه تهران به جنوب چنين آورده است: «خلاصه شاه به من فرمودند كه يكصد هزار تومان از قرار ده - يك منفعت به امينالدوله و امينالسلطان و مخبرالدوله دادهام كه راه از تهران به محمره بسازند». 3 «مسيو كاستگر خان» همه خط راه عتبات عاليات از تهران تا خانقين را ساخت و همه راه را مسطح و هموار و عرادهرو كرد.