71 يَاابْنَ الّذي جُعِلَتْ فَضائِلُهُ

او در ميانه جوانى‌اش، از گذشتگان برتر بود. موهايى به رنگ شفق در سياهى فرورفته داشت.

او همچون ماهى در افق آسمان، به گردى دايره ماه كامل، سخن مى‌گفت.

اى فرزند پدرانى كه فضائلشان از افلاك برتر باشد و انتساب به آنها گردن‌بندى از زيبايى و آرايش است.

از دودمانى كه آثار نورانيت جبينشان، بر جهانيان هويداست.

قضاى الهى، مرعوب عظمت آنان است. پندارى كه آنان بر قضا مسلط‌اند.

از اين رو مرگ نمى‌تواند آسمان بلند فضيلت و پايگاه شرفشان را، آماج تير خود قرار دهد.