80دوم - حضور مؤثر ايرانيان در كنار ابراهيم؛ برخى مورخان بر فراوانى حضور ايرانيان در سپاه ابراهيم پافشارى مىكنند؛ به گونهاى كه آنها را عامل پيروزى بر سپاه شام مىدانند؛ درحالى كه بيشتر مورخان نخستين مانند طبرى، بلاذرى، يعقوبى و ابن اعثم، ايرانيان را اندك مىدانند و نقش مهمى براى آنها ثبت نكردهاند؛ مثلاً دينورى در تعداد بىشمار آنها، بسيار مبالغه كرده است.
البته بىترديد مواليان كه بيشتر آنان را ايرانيان تشكيل مىدادند، سهم بزرگى در قيام مختار داشتند؛ ازاينرو نمىتوان نقش آنان را در سپاه ابراهيم ناديده گرفت. گفتنىاست كه مواليان بيشتر از سياستهاى تبعيض نژادى امويان به ستوه آمده بودند و در صدد انتقامگيرى از آنان بودند و قيام مختار و همچنين نبرد ابراهيم با سپاه شام را فرصت مناسبى براى تحقق آمال خود مىدانستند؛
سوم - بهرهگيرى ابراهيم از تعصب عرب قيسى و يمنى؛ كه دينورى در اخبار الطوال، به نقشِ قيسيان، در شكست سپاه شام بسيار اهميت داده است. او مىنويسد:
دو تن از رهبران قيسى كه يكى از آنها عمير بن حباب سلمى بود، شبانه وارد اردوگاه ابراهيم شدند و با او توافق كردند كه هنگام وقوع جنگ، از سپاه شام جدا شوند كه اين جدايى موجب شكست روحيه لشكر شام مىشد.