37كرده بودند، بيش از ديگران مستحق توبيخ و سرزنش بودند. بنابراين به يقين افرادى مانند سليمان براى نپيوستن به امام حسين(ع) عذرى داشتهاند، اما هيچ منبع اصيل تاريخى اين مطلب را تأييد نمىكند. افزونبر اين، برخى ديگر از بزرگان شيعه مانند «حبيب بن مظاهر» در زندان نبودهاند؛ درحالىكه آنان نيز از شيعيان سرشناس و دعوتكنندگان امام حسين(ع) بودند و اگر قرار بود سران شيعه دستگير و زندانى شوند، حبيب بن مظاهر نيز بايد دستگير مىشد.
4.ابراهيم و توابين
پس از آنكه عمال امويان قيام امام حسين(ع) را سركوب كردند، براى مدتى كوفه در آرامش فرو رفت تا اينكه با مرگ يزيد در سال 64 ه .ق، شيعيان حركتهايى را آغاز كردند؛ مانند قيام توابين كه پس از شهادت امام حسين(ع) تدارك اين قيام آغاز، و در سال 65 ه .ق، علنى شد. سليمان بن صرد خزاعى رهبرى قيام توابين را بر عهده داشت. آنان در قيامى احساسى و شتابزده، براى انتقامگيرى خون امام حسين(ع) با امويان جنگيدند، اما در نبرد «عين الوَرده» با شاميان در شمال غرب صفين به فرماندهى عبيدالله بن زياد بسيارى از توابين به شهادت رسيدند و اينگونه اين قيام نيز سركوب شد.