118
1. نعمان
وى فرزند بزرگ ابراهيم بود؛ ازاينرو كنيه ابراهيم، ابونعمان بود و مردم بيشتر او را ابونعمان مىخواندند و به اين كنيه شهرت داشت. 1 نعمان را همانند پدر و جدش از شجاعان دانسته و از رؤسا قلمداد كردهاند. وى تا اوائل سده دوم ه .ق، در قيد حيات بود. او و ديگر نخعيان در تحولات سياسى نظامى عصر امويان نقش داشتند. هنگامى كه «يزيد بن مهلب بن ابى صفره» ضد امويان بهپاخاست و «يزيد بن عبدالملك بن مروان» (105-1010 ه .ق) را از خلافت خلع كرد و بر بخشهايى از عراق تسلط يافت، نعمان در لشكر او بود؛ چنانكه در حمله «مسلمة بن عبد الملك» به عراق، يزيد بن مَهلب، نعمان بن ابراهيم بن اشتر را به سالارى دو قبيله مذحج و اسد، منصوب كرد. 2 نعمان در درگيرى ميان طرفداران دو نيروى متخاصم، جزو نخستين كسانى بود كه به قتل رسيد. 3
مطابق قول ديگرى، پس از قتل يزيد بن مهلب و هزيمت يارانش، خاندان مهلب در بصره گرد آمدند و سپس سوار كشتى شدند و با عبور از دريا به كرمان رفتند. با گرد آمدن طرفداران آل مهلب، آنان «مفضل بن مهلب» را به رياست برگزيدند و با «مدرك بن ضب