96حوضچهها) و سوم (كفايت رمى جمرات جديد)، مطرح نمىشود و حكم ثانوى او كه فرض عذر از رمى جمرات جديد است، خارج از موضوع است؛ چراكه سابقه دارد و مستحدث نيست.
گفتار اول: اقوال در مسئله
بايد يادآورى كرد كه نظر به جديد و مستحدث بودن مسئله، استدلال بر آن، در آثار و تأليفات مراجع عظام يافت نشد و استدلال براى اقوال موجود، فرضى و على القاعده است و نمىتوان به اين حضرات معظم نسبت داد. به هر حال، اقوال در اين مسئله از اين قرار است:
1. وجوب گرفتن نايب، در رمى قسمت مخصوص، به علاوه رمى قسمتهاى ديگر توسط خود مكلف؛ اين نظر در مورد توسعه قبلى جمرات، در كلمات آيات عظام خوئى و وحيدخراسانى و... موجود است.
مرحوم خوئى مىفرمايد:
احوط براى كسى كه نمىتواند خود جمره قديم را رمى كند، خودش مقدارى را كه در ارتفاع اضافه شده رمى كند و شخص ديگرى را براى رمى قسمت قديم افزون بر رمى خود، نايب بگيرد. 1
آيتالله وحيدخراسانى مىفرمايد:
اگر بر طول جمره افزوده شود، احتياط واجب آن است كه به مقدار اصلى جمره رمىشود، و چنانچه متمكن نباشد مقدار اصلى را رمى كند، بايد خودش مقدار افزوده شده را رمى كند و براى رمى مقدار اصلى هم نايب بگيرد و در اين حكم بين عالم و جاهل و كسى كه فراموش كرده فرقى نيست. 2