76سنگريزهها در دستانت است، مىگويى: خدايا! اينها سنگريزههاى من است، پس آنها را در نامه اعمال من به شمارش در آور و در اعمال من بالا ببر. سپس رمى مىكنى و با هرسنگريزه مىگويى: «الله بزرگترين است. خدايا! شيطان را از من دور كن. خدايا! اين كار را به عنوان تصديق كتاب آسمانيت و براساس سنت پيامبرت انجام مىدهم. خدايا! اين حج را حجى ادا شده، و عملى مقبول، و سعى و تلاشى سپاس گفته شده، و گناهى آمرزيده قرار بده». و بايد ميان تو و جمره ده يا پانزده ذرع فاصله باشد.
اين تعبير علاوه بر روايات درفتاواى فقهاى شيعه 1 نيز به كثرت ديده مىشود. البته در منابعى چون «كافى» و «تهذيب» به جاى تعبير خطوه و گام، تعبير «ذرع» ديده مىشود 2 كه ضررى به استدلال نمىزند.
از ديگر شواهد، رواياتى است كه در مورد نحوه رمى كردن آمده، مانند روايت امام صادق(ع) در «قرب الاسناد» 3 و از امام رضا(ع) در «كافى» 4 و «تهذيب» است كه نحوه «رمى خذفاً» را مشخص مىكند و بر اين اساس سنگريزه بايد روى انگشت ابهام قرار گيرد و به ناخن انگشت اشاره پرتاب شود. فقهاى شيعه نيز به استناد اين روايات، اينگونه پرتاب را مستحب دانستهاند. 5