36جمره وسطا تلاش كرد و شيطان در اين سه محل بر وى ظاهر شد و وسوسهاش كرد تا تكليفش را انجام ندهد و حضرت ابراهيم با پرتاب سنگريزه بر ابليس، با وى مقابله كرده و او را فرارى داد. 1 پس از حضرت ابراهيم(ع) رسم حج و رمى جمرات در عرب ادامه يافت؛ هرچند اولين گزارشى كه مشخص كننده وضعيت جمرات است، به دوره حكومت قبيله خزاعه و سلطه عمرو بن لحى خزاعى بر مكه بر مىگردد.
براساس اين گزارشها عمرو بن لحى كسى است كه بتپرستى را در حجاز رواج داد و علاوه بر بتهايى كه در مسجدالحرام و كعبه نصب كرد، هفت بت نيز در منا قرار داد. 2 سه عدد از اين بتها بر (قرين) كه كنار مسجد منا و جمره اولى بود و بر (المدعا)، كه مكان دقيقش مشخص نيست، يك بت بر لبه دره بالاى جمره عقبه و سه عدد ديگر نيز بر جمرات سهگانه بود؛ به گونهاى كه بزرگترين اين بتها (يا دو بت را) بر جمره عقبه گذاشت و بت بعدى را بر جمره وسطا، و بت كوچك را بر جمره اولى گذاشت. او رسم عبادت اين بتها را با پرتاب سه سنگ بر هركدام از اين بتها، به همين ترتيب و با گفتن اين جمله كه «تو از بت بعدى بزرگترى»، بنا نهاد. 3 اين روند تا زمان بعثت پيامبر ادامه يافت؛ چنانكه در قصيده لاميه حضرت ابوطالب عموى پيامبر(ص) كه در مدح آن حضرت سروده و نيز در اشعار جاهليت، به آن اشاره شده است. 4 در اين قصيده (و بالجمرة الكبرى اذ صمدوا لها... يؤمون قذفا راسها بالجنادل)، 5 ابوطالب به جمره كبرا درحالىكه در ايام حج سرش را سنگباران مىكنند، سوگند مىخورد.