184برخى ديگر از فقها نيز قائل به استحباب آن شده‌اند؛ اين قول، نظر مرحوم علامه در «ارشاد الاذهان» ¹ و شهيد ثانى در «مسالك» ² و محقق سبزوارى در «الذخيره» ³ صاحب جواهر ⁴ و صاحب رياض ⁵ و مرحوم خوئى ⁶ است.

بنابراين و براساس تعدد مطلوب، بايد براى محرج و غير متمكن از حلق و تقصير در منا، وظيفه فرستادن مو به منا و القاء شعر در منا ثابت باشد:

1. روايت على بن رئاب از ابوبصير:

فَأَمَّا مَا رَوَاهُ مُوسَى بْنُ الْقَاسِمِ عَنْ حَسَنِ بْنِ الحُسَيْنِ اللُّؤْلُؤِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ رِئَابٍ عَنْ أَبِي‌بَصِيرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِاللهِ(ع) عَنِ الرَّجُلِ يَنْسَى أَنْ يَحْلِقَ رَأْسَهُ حَتَّى ارْتَحَلَ مِنْ مِنىً فَقَالَ: «مَا يُعْجِبُنِي أَنْ يُلْقِيَ شَعْرَهُ إِلَّا بِمِنىً» وَ لَمْ يَجْعَلْ

عَلَيْهِ شَيْئاً. ⁷

ابوبصير مى‌گويد: از امام صادق(ع) درباره مردى پرسيدم كه فراموش كرد سرش را بتراشد تا وقتى كه از منا كوچ كرد. فرمود: «خوش ندارم كه در غير از منا موهايش را بريزد»، ولى كفاره‌اى برايش قرار نداد.

2. روايت حفص بن البخترى:

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي‌عُمَيْرٍ عَنْ حَفْصِ بْنِ الْبَخْتَرِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِاللهِ(ع) فِي رَجُلٍ يَحْلِقُ رَأْسَهُ بِمَكَّةَ قَالَ: «يَرُدُّ الشَّعْرَ إِلَى مِنىً»؛ ⁸

ابن البخترى مى‌گويد: از امام صادق(ع) درباره كسى كه در مكه سرش را تراشيده پرسيدم، فرمود: «موهايش را به منا بازگرداند».