111خليد بن دعلج از قتادة نقل مىكند: روزى عمر از مسجد با غلام خود جارود خارج مىشد، ناگهان با زنى در كوچه روبهرو شد. عمر به آن زن سلام كرد و آن زن پس از جواب سلام به عمر گفت: بايست عمر! ياد دارم كه تو را در بازار عكاظ، آن وقت كه با چوب دستىات بچهها را از بازار مىراندى، عُمَير صدايت مىكردند. مدتى نگذشت كه اسمت را عمر نام نهادى. دوباره مدتى نگذشت كه نامت را أميرالمؤمنين نهادهاى. اى عمر! درباره رعيت تقوا پيشه كن...!
پس اسم وى عُمَير بوده است، نه عمر.
نويسنده كتاب اسدالغابه، اسامى بيش از بيست نفر از صحابه را به نام عمر به همراه شرح حالشان نوشته است.
چگونگى پيدايش اسم عمر در خاندان اهلبيت پيامبر(ص).
امسلمه همسر با وفاى نبى مكرم(ص)، قبلاً همسر عبدالأسد أبوحفص مخزومى بود و عبدالأسد و همسر گرامىاش از اولين مهاجرانى بودند كه به حبشه مهاجرت كردند. امسلمه در حبشه پسرى از عبدالاسد به دنيا آورد و اسم او را «عمر» نام نهاد. وقتى امسلمه - كه رحمت خدا بر او باد- پس از فوت همسرش با پيامبر(ص) ازدواج كرد، اين پسر را همراه خود به خانه پيامبر(ص) برد و در خانه حضرت بزرگ كرد. آن پسر در خانه پيامبر به «عمربنأبىسلمه» معروف شد و پسرخوانده رسولالله(ص) شد. وى يكى از ياران خاص حضرت على(ع) به شمار مىرفت و از سوى على(ع) مدتى استاندار بحرين و فارس شد و در جنگ جمل در ركاب اميرالمؤمنين على(ع) بود. عمر در سال 83 هجرى از دنيا رفت. على(ع) به دليل محبتى كه به عمربنأبىسلمه داشت، اسم يكى از پسرانش را عمر گذاشت، نه عُمَير! اصحابِ حديث از عمر بن ابىسلمه 12 حديث نقل كردهاند. 1