86افزايش يافت. 1 ابناثير نيز درباره اقدام بدر بن حسنويه در سال 388ه .ق چنين نوشته است:
در اين سال، كار بدر بن حسنويه شأن و منزلتى بزرگ يافت و از ديوان خليفه ملقب به لقب ناصرالدين و الدوله گرديد. نسبت به حرمين (مكه و مدينه) بسيار صدقات ببخشيد و خرج بسيار در مورد اعرابى كه در راه مكه بودند، مىكرد كه حجاج از آزار آنها ايمنى داشته و دست از آزار آنان بكشند و يارانش را از تباهى و فساد نهى و منع كرد و راهزنى آنان موقوف داشت، مقامش بزرگ و نامش شهره شد. 2
قابل يادآورى است كه با ضعف آل بويه در نيمه اول سده پنجم، روابط آنان با حجاز به حداقل رسيد. افزون بر ارتباطات رسمى و سياسى در عصر آل بويه، ايرانيانى نيز در حرمين حضور داشتند كه صاحب مناصبى دينى بودند. ابوحسين احمدبن محمد بن عبدالله نيشابورى از بزرگان مذهب حنفى از آن جمله است. وى از سال326ه .ق نه و يا ده سال در منصب «قاضى الحرمين» بود. 3
نام و مدت زمامدارى اميران ديالمه فارس
- عماد الدوله، ابوالحسن على بن بويه (320 - 338ه .ق)؛
- عضد الدوله، ابو شجاع پناه خسرو بن ركن الدوله (338 - 372ه .ق)؛
- شرف الدوله، ابو الفوارس شير ذيل بن عضد الدوله (372 - 379ه .ق)؛
- صمصام الدوله، ابو كاليجار مرزبان بن عضد الدوله (379 - 388ه .ق)؛
- بهاء الدوله، ابو نصر بن عضد الدوله (388 - 403ه .ق)؛