162حسنه تيموريان با دولت مملوكى مصر است. البته منابع به طور مستقيم از روابط اشراف حاكم بر مكه سخنى نگفتهاند.
ج) ديگر شاهان تيمورى
در پى درگذشت شاهرخ، قلمروى تيموريان بحرانى شد و جانشينان وى تنها بر قسمتهاى شرقى ايران تسلط داشتند. به موازات كشمكشهايى كه در ميان خاندان تيمورى وجود داشت، تركمانان آق قويونلو و قره قويونلوها در شمال غرب ايران درصدد تشكيل حكومت مستقل برآمدند و از اطاعت جانشينان تيمور سربرتافتند. بدين ترتيب، ايران به دو بخش شرقى تحت تسلط تيموريان و بخش غربى در اختيار تركمانان در آمد.
در چنين فضايى مشخص بود كه تيموريان نتوانند با حجاز ارتباط برقرار كنند؛ زيرا افزون بر آنكه دولتهاى حائل جديدى (آق قويونلوها و قره قويونلوها) روى كار آمده بودند، دولت مماليك مصر نيز روابط حسنهاى با تيموريان نداشت. از اين رو، ارتباط تيموريان با حجاز به پايينترين سطح خود رسيد.
نام و مدت زمامدارى حاكمان تيمورى
- امير صاحبقران تيمور (771 - 807 ه.ق)؛
- ميرزا خليل سلطان بن ميرانشاه بن تيمور (807 - 812 ه.ق)؛
- ميرزا شاهرخ بن تيمور (807 - 850 ه.ق)؛
- ميرزا الغ بيك بن شاهرخ (850 - 853 ه.ق)؛
- ميرزا عبداللطيف بن الغ بيك (853 - 854 ه.ق)؛
- ميرزا عبدالله بن ابراهيم بن شاهرخ (854 - 854 ه.ق)؛
- ميرزا بابر بن ميرزا بايسنقر بن شاهرخ (852 - 861 ه.ق)؛