138از مردم عراق و خراسان و فارس و ايرانيان بودند. زمين از كثرت جمعيت موج مىزد و ازدحام به حدى بود كه هر كس از قافله كنارى مىرفت و علامتى با خود نداشت، در مراجعت گم مىشد. در اين قافله عظيم، عدهاى شتر براى حمل آب به مسافرين بيبضاعت تخصيص داده شده بود. همچنين مقدارى خواروبار به وسيله شتر براى احسان به بينوايان حمل مىشد و دارو و مشروبات و شكر براى بيماران مهيا بود. در هر منزل كه قافله توقف مىكرد، در ديگهاى مسى بزرگى كه (دسوت) مىناميدند، غذا مىپختند و درماندگان و مسافرين بيتوشه را اطعام مىكردند و يك دسته شتر مخصوص حمل كسانى بود كه از راه درمانده بودند و همه اين وسايل از طرف سلطان ابوسعيد تأمين شده بود. همراه قافله، بازارهاى معتبر و وسايل لازم و انواع اطعمه و ميوهها موجود بود. هنگام شب راه مىرفتند و پيشاپيش قطار محملها، مشعلهها برمىافروختند، چنانكه شب مبدل به روز مىگشت و زمين پر از نور و روشنايى مىشد. 1
ج) انتخاب امير الحاج از ميان اهل فُتوت
منصب امير الحاجى در اواخر عصر حكومت ايلخانان تقريباً به انحصار پهلوانان و اهل فتوت درآمد. شايد يك علت انتخاب آنان، قدرت و شجاعتشان بود كه مايه دلگرمى نيروهاى تحت امر ايشان مىشد تا آنها توان رويارويى با خطرات مسير حج را داشته باشند. شايد علت ديگر چنين انتخابى آن بود كه امير الحاجهاى پهلوان بتوانند زمينه نفوذ سلطان را در حجاز فراهم كنند. در فرمانى كه سلطان مغول براى يكى از اميران حج صادر كرده، به چرايى انتخاب امير الحاج از ميان پهلوانان اشاره شده است:
... و چون زين الحاج و الحرمين، پهلوان سراج الدين از مشاهير شجاعان