492حقيقتاً آنها گنجهايى هستند كه ارزش معنوى آنها، با ارزش مادىشان همخوانى ندارد و برابرى نمىكند؛ زيرا آنها مزين و مفتخر به نام اميرمؤمنان(ع) شدهاند. اما ارزش مادى آنها، فوق تصور بشر است. هيچ دو شخص عاقلى، در اين زمينه، با هم اختلافنظر ندارند كه رها كردن آنها به شكلى كه هماكنون شاهد آن هستيم، بهمعناى در معرض نابودى و پوسيدگى قرار دادن آنهاست؛ همانگونه كه فرصتى را نيز براى افراد خائن و غيرامين فراهم مىكند تا بهسوى آنها دستدرازى كنند.
بدون شك، لزوم باقى ماندن اين اشياى گرانقيمت بر حالتى كه در آن به سر مىبرند، نيازمند توجيه عقلانى و قانعكننده مىباشد؛ چراكه حرص و ترسى كه درباره آنها وجود دارد، از منظر عقل و منطق، پذيرفتنى نيست؛ همانگونه كه سكوت اختيار كردن براى استمرار و تداوم وضعيت حاكم بر فضاى نگهدارى اين هدايا و اشياى عتيقه، علامتهاى سؤال فراوانى را مقابل دستاندركاران و نزديكان به اين اشياى گرانقيمت قرار مىدهد. اگر هنوز زمان برگزارى موزه، براى اين گنجها و مرواريدهاى دستنخورده، فرا نرسيده است، دستكم مىتوان آنها را در اماكن مناسب، داخل حرم مطهر، قرار داد. همچنين امكان فهرستبردارى و ثبت آنها در دفترهايى وجود داشته باشد كه مرجعيت دينى بتواند يك نسخه از آن را نگهدارى كند؛ همانگونه كه دستگاههاى حكومتى مرتبط نيز مىتوانند نسخههاى ديگرى از آن دفاتر را نگه دارند.