407 شيخ محمد حسين، ضمن بيان اين موضوع، به‌وجود درِ ديگرى اشاره كرده است كه در همين طرف وجود دارد و به نام سلطان مراد بن سلطان سليم، متوفاى 1003 ه .ق/ 1595م، است. ¹ اين درِ، هنگامى بازگشايى شد كه اين سلطان، از نجف ديدار كرد و به زيارت مرقد اميرمؤمنان(ع) مشرف گرديد. او از طريق آن در، وارد حرم مطهر شد. سپس آن در بسته شد و فقط هنگامى كه سلطان مسلم، حرم مطهر را زيارت كرد، براى بار دوم بازگشايى شد. پس از آن، دوباره بسته شد و تنها براى ناصرالدين شاه قاجار، در سال 1287 ه .ق -1870 م باز شد. شيخ محمد حسين مى‌گويد: او آن در را مشاهده نموده است؛ درحالى‌كه داراى تزيينات هندسى بوده و با عاج فيل، جواهر نشان شده بوده است. شكل آن، به علت حنايى كه زائران روى آن قرار داده بودند، زشت شده بود. ازاين‌رو از آنجا كنده شد و در انبار گذاشته شد. سپس بعد از اندك زمانى، در همان سمت، درِ جديدى ساخته شد. شيخ محمد حسين حرزالدين نيز به درى كه وسط ساباط (راهرو سرپوشيده) بوده و به رواق راه داشته است، اشاره مى‌نمايد. اين در، از زمان‌هاى دور، بسته شده است و به‌جاى آن، يك پنجره ساخته شده از برنج، گذاشته شد و به حجره‌اى منتهى مى‌شود كه در آن برخى از اشياى گران‌قيمت حرم، نگهدارى مى‌شود.

تصوير شماره 139. درهاى طلاى ايوان.