387
صحن مطهر
صحن مطهر، فقط راهى براى عبور زائران به آرامگاه مقدس اميرمؤمنان(ع) يا فضايى براى استراحت آنان نبوده است. بلكه مكانى بوده است كه در آنجا، نماز جماعت مغرب و عشاء، نماز بر اموات و نماز عيد برگزار مىشده است. معمولاً تعدادى از دانشمندان بزرگ دينى، امامت نمازگزاران را برعهده مىگيرند. اما نمازهاى صبح، ظهر و عصر، در آستانه مقدسه برگزار مىگردد.
برخى از اساتيد حوزه، آنجا را مكانى براى تدريس انتخاب نمودهاند. برخى از آنان تدريسشان را در يكى از ايوانها برگزار مىكنند. همچنين برخى از خانوادهها، تا دهه هفتاد قرن معاصر، در آنجا شبهنگام، فاتحهخوانى برگزار مىكردند. از آنچه ذكرش گذشت و همچنين از آن صحبت خواهد شد، اينگونه برمىآيد كه صحن مرقد مطهر، تمامى حجرههاى روبهروى ديوار صحن و همچنين تمامى رواقهاى مرقد مطهر، داراى راهروهاى بسيارى است كه پر از قبر مىباشد. براى شخص انديشمند، دشوار نيست كه تصور كند مرقد مطهر امام على(ع)، مشتمل بر هزارها جسدى است كه از دورانهاى گذشته در آنجا دفن شدهاند. چاههاى قديمى صحن، پس از آنكه سلطان عبدالحميد، در سال 1315 ه .ق/ 1897 م دستور داد، تخته سنگهاى قديم صحن برداشته شود و دوباره با تختهسنگهاى جديد فرش گردد، پر از استخوان و جسد پوسيده مردگان شد.