348محمد حسين، مى‌گويد:

در آن سال، گوهر شاه بگم، كه همسر نادرشاه و ملكه بود، دستور مرمت حصار آرامگاه امام على(ع) را داد. ازاين‌رو، يكصد هزار نادرى براى آن خرج كرد و براى بازسازى كاشى‌هاى صحن، مبلغ هنگفتى را اهدا كرد. آغاز به‌كار آن پروژه در سال 1156 ه .ق/ 1743م، بود و در سال 1160 ه .ق/ 1747م، به پايان رسيد. همچنين يك ظرف بخور، مزين به سنگ‌هاى قيمتى و يك ظرف ساخته شده از طلاى خالص، به منظور سوزاندن بخور در آن، به ضريح مطهر، اهدا كرد. ¹

در سال 1156 ه .ق/ 1743م، كار كتيبه فوقانى كه گنبد را از داخل حرم احاطه كرده است، به پايان رسيد كه با آجر سفيد به همراه تزئينات واقع در اطراف كتيبه و بالاى آن نگاشته شده است و همه آنها جزء آثار سلطان نادرشاه است؛ چراكه كتيبه مورد اشاره، به اسم نويسنده آن ختم شده است كه «مهر على»، در سال 1156 ه .ق/ 1173م، آن را نگاشته است. ²

همچنين وى در كتاب خود، به نقل از تقريرات پدرش، على، درباره كتاب «النوادر»، اثر جدش، چنين مى‌آورد:

نادر شاه در سال 1157 ه .ق/ 1744م، حرم امام على(ع) را زيارت كرد. اما او از راه «الرباط» كه شاه عباس اول براى زائران، ساخته بود و در سمت شرقى حرم قرار داشت، وارد حرم نشد - كه بعد به مشهورترين و مهم‌ترين بازار نجف تبديل گرديد كه همان سوق الكبير مى‌باشد - بلكه نادرشاه از كوچه باريكى كه منجر به باب‌القبله مى‌شود، وارد حرم مطهر گرديد. او با اين كارش، مى‌خواست حقير بودن خودش را به صاحب حرم(ع) بنماياند. ازاين‌رو، در گردن خودش، يك زنجير طلا قرار داد و آن را به يك مرد ناآشنا داد تا او را به داخل حرم برد؛ بعد از آنكه